Abdullah Tamamlar – Bir Göz Ki Anın Olmaya

Abdullah Tamamlar Bir Göz Ki Anın Olmaya İlahi Sözleri

Sayfamız da düzenlemiş olduğumuz Abdullah tamamlar bir göz ki anın olmaya ilahi sözlerini bulabilirsiniz. Sizde yazımızın devamına giderek, Abdullah tamamlar bir göz ki anın olmaya ilahi sözlerini takip ederek sosyal ağlarınız da paylaşabilirsiniz. En güzel Abdullah tamamlar bir göz ki anın olmaya ilahi sözleri için bizleri sosyal ağlarımızdan takip ederek, beğendiğiniz ilahi sözlerine ulaşabilirsiniz. Bir çok yeni Abdullah tamamlar bir göz ki anın olmaya ilahi sözlerini sitemiz aracılığı ile bulabilir vede paylaşabilirsiniz.

Bir göz ki anın olmaya ibret nazarında,
Ol düşmenidir sâhibinin baş üzerinde.
Kulak ki öğüt almaya her dinlediğinden,
Akıt ana kurşunu hemen sen deliğinden.

Şol el ki anın olmaya hayr ü hasenâtı,
Virilmez ana cennet ilinin derecâtı.
Ayak ki ibâdet yolunu bilmez onu kes,
Öğrensin onu mescid önünde kapıda as.

Bir dil ki Hakk’ın zikri ile olmaya mu’tâd,
Urma sen ol et pâresine dil deyu hiç âd.
Nefsim deme şol dîve ki iletir seni şerre,
Nefs odur anın fikri vü meyli ola hayra.

Gönül müdür ol kim içi vesvâs ile dolmuş,
Kibr ile hased ‘askeri her yanını almış.
Şol cân ki fakat cismi diri tuta deme cân,
Hayvanda da vardır o damarlarda dolan kân.

Cân ol ki nefahtü dedi Kur`ân’da ana Hakk,
O nefha-i rahmâniyyedir bu sırr-ı mutlak.
Ol rûh-ı izâfîye kim irdi odur insân,
Ol nokta-i kübrâdır olan sûret-i Rahmân.

İnsân da denir ona dahî âdem-i ma’nâ,
Hem rûh-ı musavverdir o hem âkil ü dânâ
Zîrâ ki cihâna neye geldiğini bildi,
Maksûd olunan matlab-i a’lâsını buldu.

Ol nefha imiş ademe bil meşreb-i a’lâ,
Ol nefha imiş kâf-ı vücûdundaki ‘ankâ.
Ol nefha imiş diri tutan cümle cihânı,
Ol nefha imiş zîynet iden bâğ-ı cinânı.

Ol nefha ile oldu ‘imâret bu avâlim,
Ol nefha ile doldu kamu yedi ekâlim.
Ol nefha ile gözü açıklar görür ibret,
Ol nefha ile işidilir ma’nâ-yı hikmet.

El anın ile vermeğe meyl eyledi malı,
Ayak dahi doğrultdu bu nefha ile yolu.
Dil anın ile kıldı özün zikr ile mu’tâd,
Ol nefha ile dâim ider yâr adını yâd.

Nefs anın ile râdıyye vü mardıyye oldu,
Emmâreliğin terk idüben tasfiye buldu.
Rûh anın ile itdi semâvâta urûcu,
Kıldı melekûta dahi anınla vülûcu.

Ulvî olup ıtlâka irişdirdi sülûku,
Mülkü şu ki terk ide bulur şâh-ı mülûku.
İniş dahi yokuş bir olur cümle yanında,
Cismindeki cân gibi bulur Dost’u cânında.

Gider ikilik birlik olup her şey olur Hakk,
Çün gide bulut ‘âleme gün doğa muhakkak.
Ol nefha ki âdem demidir âdemi iste,
Ol demde Niyâzî irilir menzil‐i Dost’a.